Tweede reisverslag Thailandreizigers

Inmiddels zijn we allemaal wat gewend aan de hogere temperaturen (30 tot 35 graden, nachttemperatuur circa 12 graden), relatieve lage luchtvochtigheid en alle dagen een prachtige blauwe lucht. De jetlag is bij iedereen voorbij. Ook zijn we begonnen met onze werkzaamheden. Zoals we in het vorige verslag al aangaven gaat de aanbouw van de school nu niet door. Het materiaal is er nog niet en de 'bouwmeester' moest plotseling naar AustraliŽ. Niet getreurd, want er is voldoende te doen. De dames zijn inmiddels al drie dagen bezig met kamers verven van het meisjeshuis. We zien de ruimtes met het uur opknappen en dat geeft veel voldoening. Ook de meisjes die daar wonen vinden het prachtig. De mannen doen verschillend werk.

Geen aardleiding

Twee zijn bezig met het lassen van kinderbedjes voor een nieuwe groep kinderen, drie zijn er bezig met het plaatsen van een systeemwand om een ruimte te scheiden in een stukje nieuwbouw van de school, eentje heeft glas in twee ramen gezet, goten schoongemaakt en is bezig met daklekkages te verhelpen. Verder is er een motor in een wasmachine geplaatst, zijn er wat elektrische problemen verholpen (hier kent men geen aardleiding, dus het was wel uitkijken) en zijn twee computers in een netwerk geplaatst en aangesloten op internet. Een veelheid van klussen en erg dankbare gezichten naderhand.

Arm in gips

Qua gezondheid gaat het allemaal (weer) goed. Een ingewandstoornis en oververmoeidheid heeft enkelen van ons even geveld. Wat ingrijpender was dat gisteren Jan bij de werkzaamheden nogal lelijk is gevallen. Uiteindelijk is het meegevallen, maar de val resulteerde wel in een ingegipste arm en een scheurtje in een rib. Een val met pijnlijke gevolgen. Vooral de kinderen leven erg mee met Jan.

De Thailandreizigers  bij het weeshuis

Schoolbus

Het werk is natuurlijk belangrijk, maar het is ook leuk om het land te bekijken. Waar wij zitten is een parkachtige omgeving, maar hieromheen is het een wildernis. Een paar van ons hebben het al bekeken door kinderen uit de omgeving op te halen of thuis te brengen uit school. Dat houdt in dat je met de schoolbus (een omgebouwde pick up) mee een rit van twee uur maakt om ieder kind thuis af te zetten Struiken, bomen, bananenbomen, tabaksteelt termietenheuveltjes en stoffige wegen met nogal wat kuilen en gaten.

Honden

De hoofdwegen daarentegen zijn allemaal geasfalteerd en prima onderhouden. Alleen bij bruggen zijn de op- en afritten minder, daarvoor wordt ook stevig afgeremd en voorzichtig gereden. We zien bij vrijwel elk huis een hond rondlopen en zo hier en daar een haan met een enkele kip. Geen witte zoals bij ons, maar zwart, slank en hoog op de poten. Zo te zien hoeven we niet bang te zijn voor de vogelgriep. Qua vervoer is men hier aangewezen op de fiets, de brommer (zonder helm), de tuk-tuk (een taxi-driewieler die veel lawaai maakt), de auto en de (school)bus.

Aids

De organisatie Mercy International is Australisch en heeft drie centra in Thailand. Deze centra worden allemaal gerund door giften van anderen. Wij zitten op het centrum in Phetchabun met circa 50 (wees)kinderen. Komend weekend bezoeken we het centrum met aids/hiv geÔnfecteerde kinderen in Khon Kaen en eind volgende week bezoeken we het derde centrum in Phrae. De drie centra staan onder leiding van een vriendelijke Thaise vrouw, Pawinee. Zij heeft een vriendelijk Australisch echtpaar, Wayne en Jenny, in dienst dat ons begeleidt. Wayne is een manusje van alles, weet op alle problemen een oplossing en kan prima omgaan met de kinderen. Hij vindt dat we veel te hard werken: we moeten het op de Thaise manier doen: een ruime siesta. Nederlandse werktijden zijn, zeker met deze temperaturen, niet aan te raden.
De eerste dag hebben we onze meegebrachte goederen (kinderkleding, knuffels, speelgoed, chirurgische handschoenen, etc.) aan Pawinee gegeven. Het was een hele berg, maar de volgende dag was de kleding al uitgezocht op maat en aan de kinderen gegeven. Ze waren er heel erg blij mee.

Volgende keer informatie over het eten, ons contact met de kinderen, en natuurlijk onze activiteiten.

Overgenomen uit weekblad "De Eendracht", 18e jaargang nr. 9 Ė 24/25 februari 2004.