Derde reisverslag Thailandreizigers

Vorige keer beloofden we u een kijkje in de keuken van Thailand. De Thai zelf eten drie keer rijst per dag; natuurlijk elke keer met andere bijgerechten. Die bijgerechten bestaan altijd uit knapperige roergebakken groenten, al of niet vergezeld gaand van een beetje vlees of vis. Ook een omelet of een gebakken of gekookt eitje maakt regelmatig deel uit van het menu.

Een voorafje of een toetje kennen ze hier niet. De gerechten zijn de ene keer behoorlijk gepeperd en de andere keer zoet of bijna flauw van smaak. We moeten dus altijd eerst voorzichtig proeven voordat we er sambal, sojasaus of vissaus doorheen doen. De rijst is de bekende witte Siamrijst, niet verwonderlijk, want Thailand heette vroeger Siam en er wordt veel rijst verbouwd. Soms worden we verrast en krijgen in plaats van rijst rijstemie of gebakken zoete aardappelen (bataat). Afgelopen zondag had een familie uit Lom Sak (de provinciehoofdplaats) voor ons allemaal (zo'n 75 mensen) gekookt. Zij komen 2 keer per jaar op bezoek bij het Ban Meata kindertehuis en nemen dan eten mee. Deze keer was dat nasi.
Wij als westerlingen eten 's ochtends cornflakes of geroosterd wit brood. Vorige week was er wat lichtbruin brood gekocht en dat vond gretig aftrek. 's Middags en 's avonds eten we mee met de kinderen en de leiding. Soms wordt er na afloop een ijsje gegeven en dat vindt iedereen heerlijk. Je krijgt nauwelijks de kans om je eigen ijsje op te eten, want de kinderen hangen om je heen met hun ogen gericht op jouw ijsje. Dan maak je maar gauw de kinderen blij met je ijsje.

Medicijnenkuur

Oorspronkelijk zouden we het weekend naar Khon Kaen gaan. Een ander kindertehuis van Mercy International waar voornamelijk kinderen met aids of hiv leven. Dat was door de val van Jan uitgesteld naar dinsdag. Een lange autorit (3 uur), die dwars door het Nationaal Park Naim Nao leidde met links en rechts bergtoppen van rond de 1400 m ging aan het bezoek vooraf. Het tehuis in Khon Kaen ligt dichtbij het centrum en telt bijna 40 kinderen. In het kindertehuis leven ook gezonde kinderen tot drie jaar, daarna kunnen ze naar Ban Meata in Phetchabun, zodra de accommodatie in Phetchabun uitgebreid is. De met hiv of Aids ge´nfecteerde kinderen krijgen een gecombineerde medicijnenkuur, waardoor ze zich beter voelen en de ziekteverschijnselen onderdrukt worden. Zo kunnen ze als kind ook kind zijn, lachen, spelen en plezier maken. 's Middags rusten de kinderen een paar uur. Zoals bijna alle kinderen keken ook deze kinderen eerst de kat uit de boom. Wat moeten die blanken hier? Maar al snel kwamen ze veel losser en konden we met elkaar pret maken. Dat bleek vooral 's middags na de rustpauze. Voor het avondeten zijn we weer vertrokken.

Knuffelen

Opvallend is de grote overeenkomst tussen Khon Kaen en Petchabun: veel positieve aandacht voor de kinderen en een hoog 'knuffelgehalte'. Het grote verschil is de levensverwachting van de kinderen. In Khon Kaen is dat 12 jaar of korter, afhankelijk van de situatie waarin de kinderen verkeren. Over een aantal jaren leven de ge´nfecteerde kinderen die je hebt ontmoet waarschijnlijk niet meer. Je dat realiseren doet pijn. Petchabun daarentegen geeft de kinderen een veel betere start. Het is een thuis waar ze later hopelijk met een goed en dankbaar gevoel aan kunnen terugdenken.

Werk genoeg

Wat hebben we de afgelopen tijd gedaan? Een vast team (Wim en Jaap) maken in deze periode 8 metalen kinderbedjes voor de gezonde kinderen die straks uit Khon Kaen komen. Henk heeft een frame gemaakt voor de tv in de ruimte voor de jongste kinderen; Niels, Taco en Jacob hebben vorige week de systeemwand in school geplaatst. Jacob is inmiddels weer vertrokken naar Vietnam en Niels en Taco hebben nu allerlei andere klusjes onder handen. Nel, Margreet en Annette zijn druk in de weer met kwast en verfroller overal op het terrein en verven ook de nieuwe bedjes in vrolijke kleuren. Jan is vrijgesteld van werk, maar biedt natuurlijk wel morele ondersteuning.

Overgenomen uit weekblad "De Eendracht", 18e jaargang nr. 10 ľ 2/3 maart 2004.